yeniden, yeni ben..
kendi kendimden tüketiyorum son zamanlarda. içimdeki duygularmla besleniyorum. yenileyemiyorum kendimi sadece tekrarlarımla yetiniyorum.
zor.
çok zor bu hayatta yalnızmı birlikte mi yürümek istediğine karar vermek. yanında birinin ağırlığını taşıyıp taşıyamayacağına karar verebilmek.
zor.
çok zor hislerini açabilmek, seni seviyorum diyebilmek. ve bir o kadar imkansız içinde herşeyi yaşayabilmek. görmeden varlığını hissedebilmek.
zor.
çok zor son zamanlarda beni anlayabilmek. aynada gördüğüm sureti tanıyabilmek. gözlerime baktığımda içindeki anlamı çözebilmek. uyandığımda şükredebilmek çok zor.
zor.
hala aşka inanıyorum diyebilmek. birşeyler hissedebilmeyi istemek. yazı yazabilmek çok zor artık. içimdeki betonarme binalarımın arasında kurşun kalemimle yolları çiziktirmek. içimdekileri anlayabilmek çok zor artık, kelimelere dökebilmek.
zor.
ne istediğimi bilebilmek çok zor. yaşamla ölüm arasındaki çizgiyi çizebilmek çok zor. uğraşıp didinip yenilgiyi kabullenebilmek daha zor artık. çizgiler çoğaldıkça yüzümde ve yüreğimde içimdeki çocuğu yakalayabilmek çok zor.
zor.
seni sevebilmek, yanında olabilmek, yanımda kal diyebilmek. "beni affet"ler daha acılı çıkıyor dudaklarımdan artık. gurur denilen canavarla başa çıkabilmek, katranlara bulayıp tüylerle sarabilmek. gözünü kapatıp bir öpücükle işleri yoluna koyabilmek çok zor.
zorlarım çoğaldıkça hayatımda, benden ayrı benler türüyor içimde. konuşan iblislerim çoğalıyor sanki. yol gösteren perilerim gitgide yitiyorlar ve ben giderek karanlıklaşan hayat yolunda günbegün yalnızlaşıyorum.
arkadaşlarım, dostlarım gitgide kayboluyorlar, benden hem kendilerini hem beni alıp gidiyorlar. eksiliyorlar bir bir. ve ben, benle başbaşa kaldıkça daha da nefret ediyorum kendimden. ellerimden, dudaklarımdan, gizli anlamlar taşıyan gözlerimden.
kapılarım herseferinde bir başka yöne, bir başka yola açılırken ben geçemiyorum o eşiklerden. tek tek çarpılıyor aynı kapılar yüzüme tüm ağırlığıyla. ve ben yine özüme dönüyorum.
acı çekiyorum…