Sunasan

bazen neyi nasıl yapacağımı kendim bile kestiremezken birileri çıkıp nasıl yapmam gerektiğini anlatınca beynini patlatasım geliyor.
bazen ben bile kendimi anlayıp tanıyamazken beni tanıdığını bildiğini söyleyen birileri vızıldayınca kanatlarını kopartasım geliyor.
bazen alıp başımı gidip Mardin’ e yerleşmek isteklerim çırpınıyor içimde.
bazen yatağımdan hiç çıkmayasım… bazen hiç uyumayasım…

bazen tutarlı dengeli olup bazen anın anı tutmaması geçiyor kafamdan. bazen o kafayı samanla doldurup ineklere yedirmek istiyorum.
bazen evlenip çoluğa çocuğa karışıp pembe panjurlu evlerde türk filmi kıvamında yaşamak uçuşuyor başımın üstünde beliren balonlarımda, bazen alıp bi jean bi t-shirt yanıma, terkedip herkesi hayatımda ki…dünyayı dolaşmalarım.
bazen ben oluyorum aynada gördüğüm suret, bazen boynuzlu çatal dilli iblisim.
bazen ölesiye korkuyorum yarın uyanamamaktan, bazen ölesiye korkuyorum yarın sağ olmaktan..

bazen..
benim, hayatımı yaşayan, bazen başkaları hayatımı yöneten.
biraz sen, biraz ben, biraz o..

Bu yazı 06 Ocak 2007, 02:33 tarihinde edebi kusmuklarım kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.