Sunasan

gidiyorum, gidiyorum deyip duruyorum en sonunda göt üstü oturucam korkarım..

bu güne kadar hep gitmek istedim. sadece gitmek.. nereye ne zaman ne kadar süreyle olduğu hiç önemli olmadı. herkesi, herşeyi bırakıp gitmek sadece bir valiz doldurup defolup gitmek. hiç bu kadar yaklaşmadım gitmeye. korkmuyor muyum? korkmak ne kelime, hem de ölesiye. ama bu korku engel değil bana. sadece mideme kramplar sokuyor o kadar.

neden gitmek istedim peki bu güne kadar.. bunun sebeplerini sorgulamak istedim şimdi akşam akşam. muhtemelen kızgınlığımdan..

saygı gördüğüm mekanlarım var evet, insanların sözümün sonuna kadar susup dinlediği ortamlarım var. ama en çok vakit geçirdiğim yerde, en çok sesimin duyulmasını istediğim yerde, en çok bir şeyler anlatmamı gerektiren yerde, DİNLENMİYORUM!!!

beni tanımayan insanlara kendimi anlatmak kolay, asıl zor olan beni tanıdığını sanan insanlara aslında bambaşka biri olduğumu anlatmak. özellikle de, işte dinlenmiyorlarsa. belki bu yüzden kaçıp gitmek istemem. kendime saygı beklemiyorum. karakterime, kişiliğime sayguı beklemiyorum. saygının kazanılması gereken, hediye edilmeyen bir kavram olduğunun bilincindeyim. ütopik yaklaşmıyorum bu konuya. neden bana saygı duymuyorlar demiyorum. ama insanların konuştuklarında dinlenmeleri kendilerine duyulan saygıdan değil genel ahlak kuralları çerçevesinde olan bir durumdur. nitekim, saygı duymak için öncelikle karşındakini dinlemen gerekir. herneyse…  bu saygı kavramı canımı sıktı, muhtemelen okuyanı da epey bir sıkmıştır.

peki, dinlenmemek kaçıp gitmek istemek için yeterli bir sebep midir?

tabi ki hayır..(saygı aslında geçerli bir sebep gibi geldi bi anda neyse geçelim)

başka neler var?

özgürlük..

evet.

özgürlük deyince şimdi çok genel bir kavram anlaşılmamalı. o kadar yükseklerde değil gözüm. kendime özerk bir cumhuriyet kurmak istemiyorum tabi ki. biraz kendinden sorumlu olabilmekle alakalı bu. burda -yani evimde- böyle bir sorumluluğu edinmeme izin yok. nedir bunlar? yatmaya karar vermek ve bilakis kalkmaya karar vermek, acıktığını idrak etmek ve yemek yemeye kendi özgür iradenle karar vermek, internette araştırma yapmanın bünye üzerinde ki etkilerini değerlendirip ne zaman pc başından kalkman gerektiğine karar vermek, bir şeyin doğru olduğuna inanma özgürlüğü, banyo yapmama özgürlüğü, salonda uyuklama özgürlüğü, çoraplarımı odanın ortasında bırakma özgürlüğü, canımın herhangi bir şeyi istememe özgürlüğü, yalnız kalabilmek…… vs. vs. vs.

farkındaysanız bunların arasında dilediğim zaman evden çıkıp gidebilmek,  geceleri barlarda alemlerde olmak, erkek arkadaşlar ve ilişki sınırları, okulu bırakmak, evlenmek, ahlak dışı bir işte çalışmak istemek… ve benzeri ailelerin pek çoğunun korktuğu istekler ya da hatalar yok. sadece yaşam alanımda nefes alabileceğim ufak bir boşluk ufacık bir özgür irade..

karnım acıktı..

netice itibariyle kendimce haklı sebeplerim varmış ben buna kanaat getirdim tekrar ve tekrar..

ps: allahım, lütfen yarı yolda bırakma…

Bu yazı 09 Temmuz 2007, 21:00 tarihinde Genel kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.