iyi ki doğdum…
gördün mü yirmibeş oldum diye devam edesim var. öyle de cıvık bi moddayım şu anda.
hayatımdaki değişiklikler;
en önemli değişiklik tabi ki istanbula’ a GÖÇ etmiş olmam.
artık cesurum. ya da öyle olduğumu sanıyorum. ve hatta öyle olmak istiyorum ama aslında it gibi korkuyorum. veya öyle birşeyler işte.
hayattan beklentilerim, kendimden beklentilerim %300 arttı. hem kendi adıma hem de sen yapamaz dönersin diyenler adına.
bir zamanlar olduğu gibi nalburla pimapenciyle değil, koca parası yiyen zengin züppe sürtüklerle uğraşıyorum artık. ki gözümde nalburun, kerestecinin değeri katbekat yüksektir.
anladım ki, para, özel zevkler söz konusu olunca olayın bokunu çıkartmakta çok büyük bir etkenmiş. yolda görsem yüzüne bakmayacağım 3 kuruşluk insanlar gelipte ” ay bu kumaşlardan artık gecekondudakiler bile koltuk döşetiyorlaaaağğğrrr” dediklerinde o döşemelik kumaşlara dolayıp köprüden sallandırasım geliyor kendilerini. 100 yıllık balkona sedir odası diyorlar. 32 kişilik bir ailenin ferah ferah yaşayabileceği, benim bir ömür çalışsam bahçesine zor sahip olabileceğim evlerine “KÜÇÜK” diyorlar ki oracığa gömesim geliyor kendilerini. sadrazamın sol testisinden düşmüş bütün ablalar 2 semt ötede aynı malı %80 ucuza alabilecekken sırf semtin adı var mağazanın adı var diye dünya paralar yatırıyorlarda benim içim acıyor. “ulan benim 6 aylık kiram lan o” diye yüzüne haykırasım geliyor.
değişiklik diyorduk dimi evet.
arsena’ da kalıyorum. evini isgal ettim. ilk defa boyle bir misafirlik deneyimi yasiyorum. degisik oldu bu da. sürpriiiiizzz bu arada arsena.
yok daha bi degişiklik aklıma gelmiyor ya da.
ha bir de babam beni çok şaşırtıyo son zamanlarda. evet.
iyi ki doğdum.
gördün mü kart papaz oldummmm…
uzun zamandır değişmeyen değişiklik yalnızım. yalnız öleceğim korkarım…