« yeni yıl yazısı
bi gidip gelmişiz sanki »

şiyir

Beni üşütmeyecek kadar yakın,

incitmeyecek kadar uzak ol.

Ölüp gittiğimizde birimizden birimiz, yaralarımızla anmayalım. 

Beni üşütmeyecek kadar yakın dur, 

Uzandığımda sarılalım. 

Nefesin girsin ensemden içeri hücrelerimde uyuyalım. 

Sesin sarmalasın beni, girmeli kulağımdan, ciğerime kadar inmeli.  Benden incitmeyecek kadar uzak dur. 

Korunmak için çıkardığın dikenlerin dağlamasın beni. 

Ama daha çok yakın dur yamacıma,  Duymalıyım fısıldayan da sesini. 

Ne gelecekse senden gelsin. 

Dağların yaralasın içimi.

Gel! İçimde otur. 

25/07/08    

 

 

Bu yazı 18 Aralık 2009, 11:31 tarihinde deneme kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.

“şiyir” için 2 Yorum

  1. beyaz şahin diyor ki:
    24 Aralık 2009, 11:26 tarihinde

    büyük hayranınızım. gerek blogunuzu, gerek sözlükteki yazılarınızı, minibüsteki tavırlarınızı ilgiyle takip ediyorum. her gününüz sahlep tadında olsun.

  2. sunasan diyor ki:
    26 Aralık 2009, 12:54 tarihinde

    jfhsjkfsd teşekkür ederim.

Yorum Yapın