şiyir
Cuma, 18 Aralık 2009Beni üşütmeyecek kadar yakın,
incitmeyecek kadar uzak ol.
Ölüp gittiğimizde birimizden birimiz, yaralarımızla anmayalım.
Beni üşütmeyecek kadar yakın dur,
Uzandığımda sarılalım.
Nefesin girsin ensemden içeri hücrelerimde uyuyalım.
Sesin sarmalasın beni, girmeli kulağımdan, ciğerime kadar inmeli. Benden incitmeyecek kadar uzak dur.
Korunmak için çıkardığın dikenlerin dağlamasın beni.
Ama daha çok yakın dur yamacıma, Duymalıyım fısıldayan da sesini.
Ne gelecekse senden gelsin.
Dağların yaralasın içimi.
Gel! İçimde otur.
25/07/08