Hayatım iki parantez arası boşluklardan ibaret. Ne istediğini bilmeyen ve hiçbir zaman bilemeyecek varını yoğunu kaybetmiş biriyim ben. Bir ben yok artık benden içeri. İki parantez içinde yaşıyorum. Gözlerden ırak dudaklara yakın bir damla yaşım artık. Fısıldanan bir cümle artık adım mazide kalan. (devamı…)
ıssız , soğuk ve karanlık bir bataklıktayım. yavaş yavaş batıyorum. biliyorum. bir süre sonra nefeste alamayacağım. kendi bataklığımda kendimi boğacağım. kendimle beraber senide götürmekten korkuyorum. kimseler umrumda değil. kim gelirse gelsin benimle. ama senin daha çok görecek günlerin, sevecek aşkların, içini acıtacak sevgilerin sevgililerin olacak… (devamı…)
bütün bir ömür yürüsem yorulmayacak gibiyim.
bir yandanda hemen şuracığa kazsalar mezarımı ebediyen dinlensem diyecek kadar yorgun.
insan neden ölmek ister?
çare bulunmaz dertlere düştüğü için mi?
çocuğunu hastahane kapılarında dolaştırıp kollarında kaybettiği için mi?
anası babası bırakıp gittiği için mi?
çok borcu olduğu zaman mı? (devamı…)
her ne kadar boktan da olsa bu hayat hep kötü tarafından bakan insanlara sinir oluyorum. (devamı…)