şaştım kaldım.

aşağı yukarı ergenliği atlattığımdan bu yana hiç evliliğe sıcak bakan biri olmadım. birebir kendi evimin içinden başlamak üzere çevremdeki kötü evlilikler miydi neden, yoksa özgürlüğüme olan düşkünlüğüm müydü bilmiyorum. tabi ki sevdiğim, seviştiğim adamlarla oldukça “acaba?” sorusu çaktı beynimde. acaba evlenebilir miyim onunla? bütün bir ömrü geçirmek düşüncesine “evet” diyebilir miyim diye düşündüm elbette. bu genlerimizde var insan olarak malesef. ama hiçbirinde amaç evlenmek olmadı. sevdiğini farkettiği andan itibaren teknik direktör edasıyla taktik haritasını çizin kadınlardan olmadım hiçbir zaman. kaldı ki o kadınları da anlamıyorum. her ne kadar eskiden olduğu gibi gözü tamamen kapalı sevemesem de, hissettiğimi yaşamayı seçtim hep. içimden geleni yaptım. çevremde evliliğe “bir adamın yemeğini yapmak, çamaşırını yıkayıp ütüsünü yapmak, sonra da yatakta mutlu etmek” gözüyle bakan tanıdıklarım da var. onlar gibi de düşünmüyorum. mantık evliliği diye birşey olamaz. netice itibariyle kimse 3-5  yıl takılırız ayrılırız diye yapmıyor bu eylemi. bütün bir ömrü beraber geçirmeyi hayal ediyorsun. geri kalan yıllarını paylaşmayı planladığın adamla adı üstünde “BİRŞEYLERİ PAYLAŞABİLİYOR” olman lazım. bu zevklerin olur, prensiplerin olur ne bileyim hayata bakış açın olur. çoğumuz artık kendi başına ayakta durabilen kadınlarız (burada demek istediğim çevremdeki çoğu kadın. yoksa elbette ülkede erkeğe muhtaç, başarısız, vasıfsız, güvensiz kadınların yetiştirdiği muhtaç, başarısız vs. kadınlar çoğunlukta. bu üzerinde daha detaylı açıklamalar yazmak istediğim bir konu ama parantez içinde sosyal tespit yapmak istemiyorum) bir erkekle sadece devlet destekli sevişebilmek için evlenecek kadar abazan olmamamız lazım. yahut babanın boyunduruğundan çıkıp kocanın boyunduruğuna girmek evlilik değil köleliktir. benim evlilikten ne anladığımı anlatacak değilim, ama farklı şeyler anladığımız kesin. herneyse, benim için evlilik = özgür iradenin elinden alınmasıdır. bu başka birinin kölesi olacağımı düşündüğümden değil, resmi bir defter üzerinde vesikalıklarınızın yanyana durduğu adama olan sorumluluklarından kaynaklanıyor. kaldı ki, evlenmen şart değil birlikte olduğun insana karşı sorumlulukların oluyor ve malesef bunun sınırları senin ve karşındakinin algısına göre şekilleniyor. insan ne yazık ki her anlamda kendisi gibi düşünen insanlara aşık olmayadabiliyor. dünyanın en yüzeysel kadınına aşık olabiliyorsun. yahut kendi özgürlüğüne düşkün biri olarak maçonun kralı bi adamdan etkilenebiliyorsun. bu durumda da senin sorumlulukların sana göre a ve b arasındayken muhattabına göre a ve z arasında olabiliyor. sen bir şehirden başka bir şehire günübirlik giderken haber verme ihtiyacı hissetmeyebiliyorken o tuvalete giderken bile bildirim almak isteyebiliyor. çok uç örnekler verdiğimin farkındayım ama şimdi ince ince düşünüp detaylandıramayacak kadar yorgun beynim. çünkü dedim ya az önce aydınlandım.

konuya böyle hayvan gibi 32bin kelimeyle giriş yaptım ama asıl mevzu şu ki, 29 yaşındayım. gençliğimin baharı evresini geçememe bir arpa boyu var. evet hala geçmedim, aksini iddia eden varsa silahlarını kuşanıp gelsin :/ nerneyse, şimdi bakıyorum da etafımda hep kart zamparalar :/ acaba benim bilmediğim bir sınır mı vardı?

25′e kadar tüm erkekler, 25′den sonra antropoza girmesine bikaç sene kalmış kartolozlar ilgi duyar diye görünmez bir çizgi mi vardı?

son 6 ayda incede yazılan, alenen asılan, flört etmeye çalışan adamların hepsi EVLİ!

asıl konuya 5 satır girizgaha 50 satır sjkfhksdhfkshfk.

hayır evlilikle ilgili fikirlerim değişmiş değil, hala evlenmek en son istediğim şeylerden biri ama sürekli böyle olması da hafiften kıllandırmıyor değil.

sevgiler(bekarlara)…

ben takip ettiğim blogların yorumlarını pek takip edebilen binsan olmadığım için kendimden yola çıkarak post yazıyorum.

son birkaç yıldır hakikaten kimse okumuyo galba olm burayı hissiyatı içerisindeyim. saolsun hosting sahibi arkadaş da ulan buna verdiğim parayla adult forum yaparım kapiim gitsin demiyo. öyle kendi kendime eyleniyorum. sitenin ilk açıldığı yıllarda daha duyarlı, daha ince düşünen, daha masum, daha aptal biriydim. hayatımın bir amacı, bir anlamı olduğuna inanır, bişiler hedefler onlara ulaşmaya çalışırdım (hedef dediim de işte okul bitsin, iş bulim, saçımı mor yapiim falan sdhfksdjf)
daha duygusaldım. daha çok dışımla ilgiliydim, dışımda olanlarla. daha konuşkan, konuşturandım. insanlara daha bir inanır, hataları görmezden gelmekte hiç zorlanmazdım. kolay affederdim. daha masumdum sanırım o zamanlar.
şimdiyse, sadece şimdi var. daha duyarsız, çok daha ilgisiz, fazlaca odun biri oldum çıktım. sitedeki yazıları okudukça gerçekten psikolojik evrimimi ya da ters evrimimi izleyebiliyorum. sevgi pıtırcığından şirret sürtüğe.. tataam.
daha çok vaktimin, daha doğrusu yazı yazarken geçirdiğim vaktin bende vicdan azabı uyandırmadığı bir gün bunun üzerine uzun uzadıya düşünüp yazarım.

neyse bu yazının sebebi, sessiz bir okuyucunun yorumu oldu. yazılarımdaki kimse burayı okumuyor ön mesajından dolayı sanırım ses vermek ihtiyacı hissetmiş. tenk yü. keşke daha çok sesiniz çıksa da ben de gaza gelsem buraya birşeyler karalamak için. gerçi iş güçten fırsat kalmıyor ama yine de insanın duyuluyor olduğunu bilmesi hoş birşey.

aslında, bu site böyle inanılmaz süprizler yarattı benim için:) hiç tanımadığım biri benim için videolar yapmıştı mesela. ateş, hala okuyor musun acaba buraları?

@KRN, teşekkür ederim asıl ben. sesini duyurduğun için. hulen ağlatacaksınız beni.

bir de aslında ben yine öykü möykü gerilim hikayeleri yazmak istiyorum. duygusal şeylere feci kapattım kendimi bilmem birgün yine yazabilir miyim. keşke, eskisi gibi olabilse herşey, ben, etrafımdaki insanlar, hayat..

göz göre göre duygusala bağladım gece gece.

bugün annemin tüm umutlarını bağlayarak açtığı dükkanın temeline oturttuğumuz, neredeyse kafamızın üstünde taşıdığımız, evimizde yatırdığımız yedirdiğimiz, borçlarını ödediğimiz, kendimizden çok onun huzuru için tedirgin olduğumuz insan siktirolup gitti! gitti koduğumun karısı.

ben senin için şunu bunu yaptım diyen insandanoldum olası tiksinmişimdir ama haklıymış birader. insanın içine oturuyomuş. götüne kazık mı soktuk da havalandın diyesi geliyormuş. üslubum için kusura bakmayın inanılmaz sinirliyim. hayır bir de işin içinde annemin ekmek teknesi var. kapansa aç kalmayız ama yine de o kadar emek verildi, o kadar masraf yapıldı, uğraşıldı. tam herşey iyi olacak, güzel olacak derken??

3 kuruşluk insana 5 kuruşluk değer verirsen seni o 2 kuruş farka satar demişler. ne kadar doğru demişler. annemin ültimatomu yüzünden arayıp ağzıan yüzüne sıçamıyorum da. burda kendi kendimi yiyorum deli gibi.

hiç duygusal ilişkim, minnet bağım olmamasına rağmen, çalıştığım holding içerisinde iş değiştirmeye kalksam bile müdürüme karşı vicdan azabı duyuyorum ben. ama bu insanlar “yææ bana kredi çek dedim, çekmedin ben bugünden itibaren gelmiyorum hacu” diyebiliyolar. lan manyakmısın? aldığın maaşla götünü zor topluyosun zaten. bi milyon yere borcun var. hangi paranla ödiceksin çektiğim krediyi? sen bunun için kalk sat insanı deli olucam sinirden klavyeyi yicem yaa.

arayıp söylememek için bursaya yazayım;

Nilgün, koduğumun karısı…

yemek yediği kaba sıçan hayvanlardan hiçbir farkın yok gözümde. senin kadar nankör, senin kadar kıymet bilmez, senin kadar şerefsiz insanlarla bir daha karşılaşmamak en büyük dileğim. sana hakettiğinden katbekat fazla değer vermiş olmamızsa bizim kerizliğimiz. dilerim ki -ki benim dilememe kalmayacak sen kendi becerilerin ve o doymak bilmez asalak ailenle bunu gani gani başaracaksın- iki yakan bir araya gelmez.

umarım ki şu hayatta ohh dediğin her anın ardından bir darbe yersin. hiç beklemediğin yerlerden beklemediğin insanlar sana sırtını çevirir. senin bize yaptığının misli mislini görürsün umarım.

off o kadar sinirliyim ki beddua bile edemiyorum!!!!

dipnot. asla insanlara beddua etmem normalde. duaya inanmam zaten. sadece kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.

kendim bile geri dönüp okumuyorum yazılarımı. o yüzden çok bi beklentim yok yani.

bu sabaha kadar 30 yaş!! aman tanrım 29 da ölmek istiyorum!!!! modunda beklediğim bir yaştı. ama bu sabah bi baktım ki. pinnnnggggg!!! 29 oluvermişim. ölmek istemiyorum. yani en azından şu anda.

çünkü!

sanırım artık uyandım!!

olm kimse bana zerre kadar değer vermiyo lan. kendi anam babam dahil olmak üzere herkes beni çok sever görünüp beni bitiriyo ince ince. sürekli benden beklenen bazı görevler var. sahip olmam beklenen nicelikler var. iyi bir evlat, ilgili bir evlat, anlayışlı bir evlat, duyarlı bir evlat, hal hatır soran bir evlat, o gün neler olmuş merak eden bir evlat, sorun çözücü evlat, pratik evlat, elinden iş gelen evlat, namuslu evlat, akıllı evlat, ruhlu!! evlat…

ama dönüp baktımda benim beklentilerim nerde??? hayatımı kendi hayatının önüne koyduğunu sandığım ama sanırım aslında çok büyük bir yalanın penceresinden baktığım bir ailem var. kendi anam babam dahil olmak üzere herkes bencil. herkes kendi gemisini yürütmek için çabalıyor. ve ben napıyorum? beynini siktiğimin malı olarak sürekli özveride bulunuyorum. sürekli beklentileri karşılamaya çabalıyorum. karşılayamadığımı hissettiğim anlarda suçluluk duyuyorum falan?

e hepinizin şu mübarek günde sülalenizi sikeyim o zaman.

30 şahane bir yaşmış arkadaş. yaklaştıkça uyanıyorum.

Daha önce detaylı olarak değil ama, yazmıştım Nehir’ i. Annesi Zeynep Hanımı.

http://nehir-im.blogspot.com

Eskisi kadar sık yazmıyordu Zeynep Hanım bloğa. Bir yandan haberlerini alamamak rahatsız etse de, Nehir sağlıklı olduğu için yazmadığını biliyor, mutlu oluyordum. Son yazısı oturttu o yumruyu. Bloğu ilk okuduğumda oturttuğu gibi.

O minicik vücudun dayanmak zorunda kaldığı tedaviler oturttu yumruyu, o güzelim gözlerin cin cin bakışı oturttu, o annenin çabası, dayanma gücü, cesareti oturttu.

Şimdi yeni bir savaş başlıyor onlar için, yeniden.

Bir çoğunuzun inandığı şekilde inanmıyorum tanrıya, ama ruhumun en derinlerine kadar yakarıyorum.

En hafif, en dertsiz, en acısız şekilde atlatsın o minik bu savaşı da. Ne olduğunu hissetmesin bile. Uzun, upuzun sağlıklı bir ömür geçirsin bundan sonra.

Lütfen…

O anne, o baba, o abla, o ailede ki herkes için yeterince güç diliyorum. Bunu da atlatabilmeleri için.

Tanımasam da, beni tanımasalar da en iyi dileklerimle yanlarındayım.

insan hayatının kutsallığına inanırım. bir canlı yaptıklarının bedelini, canıyla ödeyemez. ödememelidir. kimin canına kast etmiş olursa olsun, hangi yuvaları dağıtmış olursa olsun, kimlere ne kötülükler yapmış olursa olsun yaptıklarının bedelini canıyla ödemesine karşıyım. bebek katillerini bile bu yolla cezalandırmak bana çok acımazsızca geliyor. ha bu demek değil ki cezasız kalsın, elbette hayır. bir hücrede hayatının geri kalan her saniyesini duvarlara bakarak geçirmeleri, sadece karnı dokayacak kadar yemek yemeleri, hayatın tüm nimetlerinden, eğlencesinden mahrum kalmaları falan suçuna göre değerlendirilip uygun görülebilir.

ama üst katımda oturan hayvanoğlu hayvanlar benim bu hümanistliğimi sınıyorlar. hatta sınadılar, ben sınıfta kaldım. her akşam yatağıma yattığımda, bu ölüm kalım işlerinden sorumlu şahıstan üst kattakilerin canını almasını diliyorum. 2 tane piç kurusu var evde. çocuk felci, otobüs çarpması, balkondan düşme, elektriğe tutulma gibi bilimum kazanın belanın üstlerinde olması için yalvarıyorum. ciyak ciyak bağırıp beynimi siken kadının dilsiz kalması için nasıl bir türk filmi kazası varsa başına gelsin istiyorum. hepsi birden ölsünler istiyorum.

bu çektiğim sıradan bir rahatsızlık olmaktan çıkalı aylar oldu. geceleri uyuyamıyorum, her sabah 7 de aşırı derecede yorgun ve uykusuz kalkıp sinir küpü oluyorum. evden çıkana kadar elektrik topu modunda delirerek dolaşıyorum. kendimi sokağa attığımda biraz toplarlanıyor beynim. eve gitmek benim için dinlence değil işkence akşamları. çünkü, kendime hakim olamayabilirim, haklıyken haksız duruma düşebilirim, şiddete uğrayabilir, şiddet uygulayabilirim.

peki ben hiç mi birşey yapmadım? kendi kendime sinirlenip sinirlenip oturuyor muyum 7 aydır? tabi ki hayır.

ilk önce gece 2,5 dolaylarında, artık tahammül sınırımı aşalı yaklaşık 45 dakika olmuşken üst kata çıktım. saatin farkın olup olmadıklarını, aşağıda birinin yaşadığını bilip bilmediklerini, sabah 7 de kalkacağımı ve artık susmaları gerektiğini gayet güzel bir dille anlattım. çocuktur yapar elbet ama bunlar ufacık çocuklar, bu saatte çoktan yatıp uyumuş olmaları gerekmez mi diye sordum, okullar tatil cevabını aldım. saat 02:30! okul mu gerekli çocukların en geç 22:00′ de yatması için? kaldı ki saat 02:30 yahu. herneyse tekrar aşağı inip yatağıma yattığımda yaklaşık yarım saat kadar kadının çocuklarına bağırmasını dinledim. kendisini rezil ettiklerinden yakınıyordu, ve bizzat kendi kendini rezil ediyordu. çünkü söylediği herşeyi “net” bir şekilde duyuyordum. bu arada bir detay var. ben geçen sonbaharda odamı değiştirdim. ikea’ yı eve taşıdım. kendime altı boş çift kişilik bir ranza aldım ki hem odam küçük olduğundan herşey çok sıkışık olmasın, hem de döne döne yatabileyim, hem koltuk da girebilsin odama. yani üst katla burnum arasında yaklaşık 35-40 cm falan var. osursalar duyuyorum!!!

aradan bir süre geçti. tabi her akşam aynı gürültü devam ediyor. kimse kapılarına gelip nazikçe onları uyarmamış gibi. bir akşam televizyon izliyoruz salonda. ve avizemiz SALLANIYOR!!! üst kat üstümüze çöktü çökecek. GÜMMM GÜMMM GÜMMM PAT PAT PATPATPAPATPAT GÜMGÜMGÜM. dayanamadım. çıktım yine kapılarına. evde 3 çocuk, sanıyorum 1 adam ve 2 kadın var. bizim hanım ablanın kızkardeşinin kızı çok gürültü yapıyormuş, koşuyormui, bağırıyormuş, hakim olamıyorlarmış. sandım ki 15-16 yaşlarında zihinsel özürlü bir genç kız var evde. müdehale edemiyorlar. çocuk bi çıktı odadan, 2-3 yaşlarında gayet “normal?” bir çocuk. dedim buna mı hakim olamıyorsunuz? yine son derece incelikli konuşmaya gayret gösteriyorum. çünkü ben böyleyim. çok sinirli asabi tepkiler verebildiğim gibi, genellikle yüzyüze bakmak durumunda olduğum insanlara karşı kibar olma zorunluluğu hissediyorum. doğru bir tavır olabilir, ama nereye kadar diye sorguladığınız zamanlar da oluyor inanın bana. işte olsun evde olsun, iş arkadaşlarıma yada site sakinlerine karşı nazik olmaya çabalıyorum, çünkü yarın öbür gün asansörde karşılaşabiliriz, ben o insanlardan bir mail istemek zorunda kalabilirim. söylediğim şeylerden utanmamam lazım. sinirim geçtiğinde pişmanlık duymamalıyım. ama tekrar soruyorum ”nereye kadar”? tekrar içimden küfrede küfrede iniyorum aşağıya. gürültü azalıyor lakin kesilmiyor. şükür diyoruz yine de.

haftada 6 gün çalışıyorum. evim bursa’ nın bir ucunda işim taaaa diğer ucunda. her sabah 7′ de kalkıyorum. akşam 9,5 gibi ancak evde oluyorum. uyuyabilmek için sadece pazar günüm var-dı-.

ben ezelden beridir uyku için yaşayan binsanımdır. kimse bana dokunmasa 24 saat yataktan çıkmadan durabilirim. yatakta film izlemekten, katp okumaktan inanılmaz keyif alırım. uyanır, kitap okur tekrar uyurum. bu üniversite yıllarımda ve istanbul’ da tek başıma yaşadığım kısa bir dönemde tam manasıyla keyfini çıkardığım bir zevkti benim için. ancak ne zaman ki aileyle aynı evdeyim, pazar günleri bok varmış gibi kaldırırlar beni. ve inanılmaz ama gerçek şu durumumu yazarken bile sinirden boyazım düğümleniyor. yani pazar sabahlarıyla ilgili acayip dertliyim ben=( ama en azından-çok teşekkürler tanrım- 11-12 gibi dikiliyordu annem başıma. en azından 11′ e kadar miskinlik etmeme izin veriyordu. 12′ye kadr da gürültü yapıyor ki bak ben uyandırmadım sen kendin uyandın diyebilsin diye=) kerizim ya ben =/

peki noldu benim bu -en azından- 11′ e kadar uykularım. tabiyki üst katımızdaki geberesiceler gelince yalan oldu. sabahın 10′unda ciyak ciyak bağırıyor dili düşesice kadın. güpgüpgüp koltuğu yumrukluyor küçük piçler. allaaam ne kadar sinirliyim anlatamam ya. bir gün ayağımla tavana vurdum, uyanıp. aaa onlarda yere vurarak tepki verdiler!!!!!!1 kadın piçlerini nasıl dövüyor. nasıl bağırıyor. sen misin bana cevap veren, aradım polisi. ama ciddi ciddi evde bi anda bi sesslizlik oldu. bi kapı çarptı, tırstım hafif, kadın bişi mi yaptı acaba çocuklardan birine diye. polise detaylı detaylı anlattım evi. kapı numarasını SÖYLEDİM, kaçıncı kat olduğunu  SÖYLEDİM.  sonra camın önüne pusuya yatıp polisi beklemeye başladım. 2 ekip otosu geldi 4′ er den 8 kişi. ben de kahvaltıya oturdum. nasıl olsa herşeyi telefonda SÖYLEDİM!!!

bulamamışlar evi =( yorum yapmak istemiyorum türk polisi hakkında. daire 8′i kat 8 diye kaydetmiş telefondaki memur. bu 8 kişiden bir tanesi de burda 7 kat var. belki de daire 8 dememiş!!!! kalkıp gittiler!!!! daha doğrusu gitmişler. ben sonradan öğrendim bulamadıklarını. ben ne güzel şimdi bi gözü korkar deli karının diye keyifle kahvaltımı yapıyordum. bilsem çıkmazmıyım adamların karşısına ben aradım, na burası memur bey demez miyim:(

yöneticiye söyledim, sallamadı beni. biz yönetim olarak birşey yapamayız dedi bana ayıoğlu ayı! tabi kısa pantolonla sitede ip atladığım günleri biliyo ya it! sallamadı.

bir akşam yine polisi aradım, saat 12′ den önce müdehale edemeyiz biz dediler. 12′ den sonra arayın. o gece de susacakları tuttu saat 11 buçukta.

terlikle kalorifer borularına vuruyorum hayvan gibi. evin içinde köşe kapmaca oynuyoruz gürültüyle. ama nereye gidersek gidelim orada gürültü var.

en son babama yakındım. o da beni pek sallamaz bu konularda ama, nasıl küfür ettiğimi görünce bi sakin ol kızım deme gereği duydu. kendsi başka bir evde yaşadığından bilmiyor tabi neler çektiğimizi. aynı şikayetler annemden de duyunca anladı mevzunun ciddiyetini. yöneticiyi aradı. adam babama da bik bik etmiş daha tatlı bir dille. benim uyanık geçinen cevval babamda susmuş kalmış yaa. deli oldum.

ev sahiplerini aramak son çarem. ama adamın numarası yok kimsede. çıkıp kadından istemek zorunda kalıcam da ne denir ki. pardon hanfendi, ben artık sizi muhattap kabul etmiyorum, ev sahibinizle görüşmek istiyorum, numarasını alabilir miyim? mi dicem?

velhasıl ben artık minicik bi pıt sesinde bile gerilen, geceleri uyku uyuyamayan, sinirli, kavgaya hazır, gergin bir insan oldumç ona göre sevgili okur =)

ilk filmi 5 kere falan izledim. ciddi ciddi utanıyorum şu yazdıklarımdan ya. niye yazıyosam. sonra gerizekalı gibi gittim 2. filmi sinemada izledim. ergenlerle!!!! liseli genç kızlarla film izlemek ne kabusmuş arkadaş. robert pattison çıktığı zaman böyle iç çekişler felan duydum hep skjfhdkfhsd. ben içimden oyyy analar neler doğuruyo dedim en azından ahahahaha. sonra film molasında önümde giden iki bücürden biri şöyle bişi dedi “edvaağrtın karankteri, ceykopun vücüüüdü” allah benim bin belamı versin ne işim var benim burda dedim. ama sonuna kadar izledim sdjhskfhsdk, film de bok gibiymiş zaten hiç beğenmedim.

bu yazıyı niye yazıyorum böyle utançtan kırıla kırıla? şimdi ilk filmin sanırım görüntü yönetmeniyle ikincisininki farklıymış. şöyle birşey gördüm:

hep eleştirmişler 2. yi kötü kötü diye. neden yahu adamların yüzüne kan can gelmiş ahahahahhaha. o abiyi/ablayı bunların vampir oldukları konusunda bilgilendirseymiş keşke biri. dudaklara bak maşşallah, pekmez içirmişler hep bunlara sdjhsdfhksdh 

*yılış yılış: türkçe sözlüğe az önce kazandırdığım bir kelime.

misal sevgili Renkli Tasarımlar, sizin yeni bir çantanız eklenmişse siteye, reader’ dan haberdar oluyorum ancak resmi göremiyorum. pasaj‘ınıza eklemişseniz pasaj’a bakarak görüyorum. eklememişseniz eve gidene kadar çatlıyorum nasıl bişi acaba diye.:)

bu dip nottan sonra gelelim benim karın ağrıma. nasıl kıskandım, nasıl kıskandım anlatamam. daha önce flickr’ da inside my bag fotolrını görmüş, bakarken çok eğlenmiştim. son zamanlarda bizim yerli malı yurdum malı çantalarının da sergilendiğini görünce keşke dedim ben de yapsam. baktım kimsenin beni mimleyeceği, mumlayacağı yok ezik gibi jksfhsdjk kendi kendimi mimledim arkadaş. sizi mi beklicem alla allaaa. zaten teşhirci ruhum kabarmış!!1

ahanda benim çantam.

fotoğraf tıklaneybıl. büyüyo wooooowwww!!!

Hazır mısın kitle?

1-      Eşantiyon nemlendiricim + içinde sizin görmediğiniz bir de güneş kremi var.

2-      Tabela yaptıracağımdan milyon tane tabelacının kartviziti var çantada.

3-      Evin anahtarları, bi arabam olsaydı onun da anahtarını koyardım sizden mi sakınıcam?

4-      Bilimum dudak kremi, ağız spreyi, çok yağlı yüz kremi.

5-      Ajanda, telefon defteri, karalama defteri, çizim defteri, hatıra defteri vırt zırt defteri olarak kullanıma uygun, peçete bulamadığımda sayfasını kopartıp elimi sildiğim emektar.

6-      Kalemkutu? Bende bilmiyorum neden orda. Bi 3,5 ay önce çıkmış olması lazımdı.

7-      Insolance canım, bi tanem.

8-      Hayvan kapasiteli harici bellek.

9-      Söylemesi ayıptır Bvlgari güneş gözüğüm fhsjkfhdkjfhs.

10-   Ebemi öttüren roaccutane.

11-   Bozuk paralarım!! Lazım olduğunuzda nerdesiniz la ipneler!!!

12-   Sokaklara izmarit atmamak içün mini kapaklı küllük.

13-   Geçen takıp çıktığım sonra kulağımı acıttığı için çıkarıp çantama attığım annemin küpeleri. Bi tanesinin çivisi kırılmış .

14-   Pastel şeftali allığım. Çok güzel bi rengi var.

15-   Este Lauder Pembiş allığım.

16-  Avon allık fırçası canım, bi tanem.

17-   Gözüme sürüp sürüp sonra pişman olduğum bilimum siyah göz kalemim.

18-   Lancome Hypnose siyah rimel. Pek güzel.

19-   Kendiminkini bozduğumdan el koyduğum annemin creative mp3 playerı.

20-   Kartvizitliğim.

21-   Anneler gününde anneme aldığım kullanmadığı için bana kalan cüzdanım canım, bi tanem.

22-   Aradığımda bi tanesini bile bulamadığım bi dolu toka.

23-   Maviş Mango şemŞiyem canım, bi tanem.

24-   Bunlar çantada diildi ya yannışlıkla numaralamışım dfhskdfhksjfh..