bugün annemin tüm umutlarını bağlayarak açtığı dükkanın temeline oturttuğumuz, neredeyse kafamızın üstünde taşıdığımız, evimizde yatırdığımız yedirdiğimiz, borçlarını ödediğimiz, kendimizden çok onun huzuru için tedirgin olduğumuz insan siktirolup gitti! gitti koduğumun karısı.

ben senin için şunu bunu yaptım diyen insandanoldum olası tiksinmişimdir ama haklıymış birader. insanın içine oturuyomuş. götüne kazık mı soktuk da havalandın diyesi geliyormuş. üslubum için kusura bakmayın inanılmaz sinirliyim. hayır bir de işin içinde annemin ekmek teknesi var. kapansa aç kalmayız ama yine de o kadar emek verildi, o kadar masraf yapıldı, uğraşıldı. tam herşey iyi olacak, güzel olacak derken??

3 kuruşluk insana 5 kuruşluk değer verirsen seni o 2 kuruş farka satar demişler. ne kadar doğru demişler. annemin ültimatomu yüzünden arayıp ağzıan yüzüne sıçamıyorum da. burda kendi kendimi yiyorum deli gibi.

hiç duygusal ilişkim, minnet bağım olmamasına rağmen, çalıştığım holding içerisinde iş değiştirmeye kalksam bile müdürüme karşı vicdan azabı duyuyorum ben. ama bu insanlar “yææ bana kredi çek dedim, çekmedin ben bugünden itibaren gelmiyorum hacu” diyebiliyolar. lan manyakmısın? aldığın maaşla götünü zor topluyosun zaten. bi milyon yere borcun var. hangi paranla ödiceksin çektiğim krediyi? sen bunun için kalk sat insanı deli olucam sinirden klavyeyi yicem yaa.

arayıp söylememek için bursaya yazayım;

Nilgün, koduğumun karısı…

yemek yediği kaba sıçan hayvanlardan hiçbir farkın yok gözümde. senin kadar nankör, senin kadar kıymet bilmez, senin kadar şerefsiz insanlarla bir daha karşılaşmamak en büyük dileğim. sana hakettiğinden katbekat fazla değer vermiş olmamızsa bizim kerizliğimiz. dilerim ki -ki benim dilememe kalmayacak sen kendi becerilerin ve o doymak bilmez asalak ailenle bunu gani gani başaracaksın- iki yakan bir araya gelmez.

umarım ki şu hayatta ohh dediğin her anın ardından bir darbe yersin. hiç beklemediğin yerlerden beklemediğin insanlar sana sırtını çevirir. senin bize yaptığının misli mislini görürsün umarım.

off o kadar sinirliyim ki beddua bile edemiyorum!!!!

dipnot. asla insanlara beddua etmem normalde. duaya inanmam zaten. sadece kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.

kendim bile geri dönüp okumuyorum yazılarımı. o yüzden çok bi beklentim yok yani.

bu sabaha kadar 30 yaş!! aman tanrım 29 da ölmek istiyorum!!!! modunda beklediğim bir yaştı. ama bu sabah bi baktım ki. pinnnnggggg!!! 29 oluvermişim. ölmek istemiyorum. yani en azından şu anda.

çünkü!

sanırım artık uyandım!!

olm kimse bana zerre kadar değer vermiyo lan. kendi anam babam dahil olmak üzere herkes beni çok sever görünüp beni bitiriyo ince ince. sürekli benden beklenen bazı görevler var. sahip olmam beklenen nicelikler var. iyi bir evlat, ilgili bir evlat, anlayışlı bir evlat, duyarlı bir evlat, hal hatır soran bir evlat, o gün neler olmuş merak eden bir evlat, sorun çözücü evlat, pratik evlat, elinden iş gelen evlat, namuslu evlat, akıllı evlat, ruhlu!! evlat…

ama dönüp baktımda benim beklentilerim nerde??? hayatımı kendi hayatının önüne koyduğunu sandığım ama sanırım aslında çok büyük bir yalanın penceresinden baktığım bir ailem var. kendi anam babam dahil olmak üzere herkes bencil. herkes kendi gemisini yürütmek için çabalıyor. ve ben napıyorum? beynini siktiğimin malı olarak sürekli özveride bulunuyorum. sürekli beklentileri karşılamaya çabalıyorum. karşılayamadığımı hissettiğim anlarda suçluluk duyuyorum falan?

e hepinizin şu mübarek günde sülalenizi sikeyim o zaman.

30 şahane bir yaşmış arkadaş. yaklaştıkça uyanıyorum.

Daha önce detaylı olarak değil ama, yazmıştım Nehir’ i. Annesi Zeynep Hanımı.

http://nehir-im.blogspot.com

Eskisi kadar sık yazmıyordu Zeynep Hanım bloğa. Bir yandan haberlerini alamamak rahatsız etse de, Nehir sağlıklı olduğu için yazmadığını biliyor, mutlu oluyordum. Son yazısı oturttu o yumruyu. Bloğu ilk okuduğumda oturttuğu gibi.

O minicik vücudun dayanmak zorunda kaldığı tedaviler oturttu yumruyu, o güzelim gözlerin cin cin bakışı oturttu, o annenin çabası, dayanma gücü, cesareti oturttu.

Şimdi yeni bir savaş başlıyor onlar için, yeniden.

Bir çoğunuzun inandığı şekilde inanmıyorum tanrıya, ama ruhumun en derinlerine kadar yakarıyorum.

En hafif, en dertsiz, en acısız şekilde atlatsın o minik bu savaşı da. Ne olduğunu hissetmesin bile. Uzun, upuzun sağlıklı bir ömür geçirsin bundan sonra.

Lütfen…

O anne, o baba, o abla, o ailede ki herkes için yeterince güç diliyorum. Bunu da atlatabilmeleri için.

Tanımasam da, beni tanımasalar da en iyi dileklerimle yanlarındayım.

insan hayatının kutsallığına inanırım. bir canlı yaptıklarının bedelini, canıyla ödeyemez. ödememelidir. kimin canına kast etmiş olursa olsun, hangi yuvaları dağıtmış olursa olsun, kimlere ne kötülükler yapmış olursa olsun yaptıklarının bedelini canıyla ödemesine karşıyım. bebek katillerini bile bu yolla cezalandırmak bana çok acımazsızca geliyor. ha bu demek değil ki cezasız kalsın, elbette hayır. bir hücrede hayatının geri kalan her saniyesini duvarlara bakarak geçirmeleri, sadece karnı dokayacak kadar yemek yemeleri, hayatın tüm nimetlerinden, eğlencesinden mahrum kalmaları falan suçuna göre değerlendirilip uygun görülebilir.

ama üst katımda oturan hayvanoğlu hayvanlar benim bu hümanistliğimi sınıyorlar. hatta sınadılar, ben sınıfta kaldım. her akşam yatağıma yattığımda, bu ölüm kalım işlerinden sorumlu şahıstan üst kattakilerin canını almasını diliyorum. 2 tane piç kurusu var evde. çocuk felci, otobüs çarpması, balkondan düşme, elektriğe tutulma gibi bilimum kazanın belanın üstlerinde olması için yalvarıyorum. ciyak ciyak bağırıp beynimi siken kadının dilsiz kalması için nasıl bir türk filmi kazası varsa başına gelsin istiyorum. hepsi birden ölsünler istiyorum.

bu çektiğim sıradan bir rahatsızlık olmaktan çıkalı aylar oldu. geceleri uyuyamıyorum, her sabah 7 de aşırı derecede yorgun ve uykusuz kalkıp sinir küpü oluyorum. evden çıkana kadar elektrik topu modunda delirerek dolaşıyorum. kendimi sokağa attığımda biraz toplarlanıyor beynim. eve gitmek benim için dinlence değil işkence akşamları. çünkü, kendime hakim olamayabilirim, haklıyken haksız duruma düşebilirim, şiddete uğrayabilir, şiddet uygulayabilirim.

peki ben hiç mi birşey yapmadım? kendi kendime sinirlenip sinirlenip oturuyor muyum 7 aydır? tabi ki hayır.

ilk önce gece 2,5 dolaylarında, artık tahammül sınırımı aşalı yaklaşık 45 dakika olmuşken üst kata çıktım. saatin farkın olup olmadıklarını, aşağıda birinin yaşadığını bilip bilmediklerini, sabah 7 de kalkacağımı ve artık susmaları gerektiğini gayet güzel bir dille anlattım. çocuktur yapar elbet ama bunlar ufacık çocuklar, bu saatte çoktan yatıp uyumuş olmaları gerekmez mi diye sordum, okullar tatil cevabını aldım. saat 02:30! okul mu gerekli çocukların en geç 22:00′ de yatması için? kaldı ki saat 02:30 yahu. herneyse tekrar aşağı inip yatağıma yattığımda yaklaşık yarım saat kadar kadının çocuklarına bağırmasını dinledim. kendisini rezil ettiklerinden yakınıyordu, ve bizzat kendi kendini rezil ediyordu. çünkü söylediği herşeyi “net” bir şekilde duyuyordum. bu arada bir detay var. ben geçen sonbaharda odamı değiştirdim. ikea’ yı eve taşıdım. kendime altı boş çift kişilik bir ranza aldım ki hem odam küçük olduğundan herşey çok sıkışık olmasın, hem de döne döne yatabileyim, hem koltuk da girebilsin odama. yani üst katla burnum arasında yaklaşık 35-40 cm falan var. osursalar duyuyorum!!!

aradan bir süre geçti. tabi her akşam aynı gürültü devam ediyor. kimse kapılarına gelip nazikçe onları uyarmamış gibi. bir akşam televizyon izliyoruz salonda. ve avizemiz SALLANIYOR!!! üst kat üstümüze çöktü çökecek. GÜMMM GÜMMM GÜMMM PAT PAT PATPATPAPATPAT GÜMGÜMGÜM. dayanamadım. çıktım yine kapılarına. evde 3 çocuk, sanıyorum 1 adam ve 2 kadın var. bizim hanım ablanın kızkardeşinin kızı çok gürültü yapıyormuş, koşuyormui, bağırıyormuş, hakim olamıyorlarmış. sandım ki 15-16 yaşlarında zihinsel özürlü bir genç kız var evde. müdehale edemiyorlar. çocuk bi çıktı odadan, 2-3 yaşlarında gayet “normal?” bir çocuk. dedim buna mı hakim olamıyorsunuz? yine son derece incelikli konuşmaya gayret gösteriyorum. çünkü ben böyleyim. çok sinirli asabi tepkiler verebildiğim gibi, genellikle yüzyüze bakmak durumunda olduğum insanlara karşı kibar olma zorunluluğu hissediyorum. doğru bir tavır olabilir, ama nereye kadar diye sorguladığınız zamanlar da oluyor inanın bana. işte olsun evde olsun, iş arkadaşlarıma yada site sakinlerine karşı nazik olmaya çabalıyorum, çünkü yarın öbür gün asansörde karşılaşabiliriz, ben o insanlardan bir mail istemek zorunda kalabilirim. söylediğim şeylerden utanmamam lazım. sinirim geçtiğinde pişmanlık duymamalıyım. ama tekrar soruyorum ”nereye kadar”? tekrar içimden küfrede küfrede iniyorum aşağıya. gürültü azalıyor lakin kesilmiyor. şükür diyoruz yine de.

haftada 6 gün çalışıyorum. evim bursa’ nın bir ucunda işim taaaa diğer ucunda. her sabah 7′ de kalkıyorum. akşam 9,5 gibi ancak evde oluyorum. uyuyabilmek için sadece pazar günüm var-dı-.

ben ezelden beridir uyku için yaşayan binsanımdır. kimse bana dokunmasa 24 saat yataktan çıkmadan durabilirim. yatakta film izlemekten, katp okumaktan inanılmaz keyif alırım. uyanır, kitap okur tekrar uyurum. bu üniversite yıllarımda ve istanbul’ da tek başıma yaşadığım kısa bir dönemde tam manasıyla keyfini çıkardığım bir zevkti benim için. ancak ne zaman ki aileyle aynı evdeyim, pazar günleri bok varmış gibi kaldırırlar beni. ve inanılmaz ama gerçek şu durumumu yazarken bile sinirden boyazım düğümleniyor. yani pazar sabahlarıyla ilgili acayip dertliyim ben=( ama en azından-çok teşekkürler tanrım- 11-12 gibi dikiliyordu annem başıma. en azından 11′ e kadar miskinlik etmeme izin veriyordu. 12′ye kadr da gürültü yapıyor ki bak ben uyandırmadım sen kendin uyandın diyebilsin diye=) kerizim ya ben =/

peki noldu benim bu -en azından- 11′ e kadar uykularım. tabiyki üst katımızdaki geberesiceler gelince yalan oldu. sabahın 10′unda ciyak ciyak bağırıyor dili düşesice kadın. güpgüpgüp koltuğu yumrukluyor küçük piçler. allaaam ne kadar sinirliyim anlatamam ya. bir gün ayağımla tavana vurdum, uyanıp. aaa onlarda yere vurarak tepki verdiler!!!!!!1 kadın piçlerini nasıl dövüyor. nasıl bağırıyor. sen misin bana cevap veren, aradım polisi. ama ciddi ciddi evde bi anda bi sesslizlik oldu. bi kapı çarptı, tırstım hafif, kadın bişi mi yaptı acaba çocuklardan birine diye. polise detaylı detaylı anlattım evi. kapı numarasını SÖYLEDİM, kaçıncı kat olduğunu  SÖYLEDİM.  sonra camın önüne pusuya yatıp polisi beklemeye başladım. 2 ekip otosu geldi 4′ er den 8 kişi. ben de kahvaltıya oturdum. nasıl olsa herşeyi telefonda SÖYLEDİM!!!

bulamamışlar evi =( yorum yapmak istemiyorum türk polisi hakkında. daire 8′i kat 8 diye kaydetmiş telefondaki memur. bu 8 kişiden bir tanesi de burda 7 kat var. belki de daire 8 dememiş!!!! kalkıp gittiler!!!! daha doğrusu gitmişler. ben sonradan öğrendim bulamadıklarını. ben ne güzel şimdi bi gözü korkar deli karının diye keyifle kahvaltımı yapıyordum. bilsem çıkmazmıyım adamların karşısına ben aradım, na burası memur bey demez miyim:(

yöneticiye söyledim, sallamadı beni. biz yönetim olarak birşey yapamayız dedi bana ayıoğlu ayı! tabi kısa pantolonla sitede ip atladığım günleri biliyo ya it! sallamadı.

bir akşam yine polisi aradım, saat 12′ den önce müdehale edemeyiz biz dediler. 12′ den sonra arayın. o gece de susacakları tuttu saat 11 buçukta.

terlikle kalorifer borularına vuruyorum hayvan gibi. evin içinde köşe kapmaca oynuyoruz gürültüyle. ama nereye gidersek gidelim orada gürültü var.

en son babama yakındım. o da beni pek sallamaz bu konularda ama, nasıl küfür ettiğimi görünce bi sakin ol kızım deme gereği duydu. kendsi başka bir evde yaşadığından bilmiyor tabi neler çektiğimizi. aynı şikayetler annemden de duyunca anladı mevzunun ciddiyetini. yöneticiyi aradı. adam babama da bik bik etmiş daha tatlı bir dille. benim uyanık geçinen cevval babamda susmuş kalmış yaa. deli oldum.

ev sahiplerini aramak son çarem. ama adamın numarası yok kimsede. çıkıp kadından istemek zorunda kalıcam da ne denir ki. pardon hanfendi, ben artık sizi muhattap kabul etmiyorum, ev sahibinizle görüşmek istiyorum, numarasını alabilir miyim? mi dicem?

velhasıl ben artık minicik bi pıt sesinde bile gerilen, geceleri uyku uyuyamayan, sinirli, kavgaya hazır, gergin bir insan oldumç ona göre sevgili okur =)

ilk filmi 5 kere falan izledim. ciddi ciddi utanıyorum şu yazdıklarımdan ya. niye yazıyosam. sonra gerizekalı gibi gittim 2. filmi sinemada izledim. ergenlerle!!!! liseli genç kızlarla film izlemek ne kabusmuş arkadaş. robert pattison çıktığı zaman böyle iç çekişler felan duydum hep skjfhdkfhsd. ben içimden oyyy analar neler doğuruyo dedim en azından ahahahaha. sonra film molasında önümde giden iki bücürden biri şöyle bişi dedi “edvaağrtın karankteri, ceykopun vücüüüdü” allah benim bin belamı versin ne işim var benim burda dedim. ama sonuna kadar izledim sdjhskfhsdk, film de bok gibiymiş zaten hiç beğenmedim.

bu yazıyı niye yazıyorum böyle utançtan kırıla kırıla? şimdi ilk filmin sanırım görüntü yönetmeniyle ikincisininki farklıymış. şöyle birşey gördüm:

hep eleştirmişler 2. yi kötü kötü diye. neden yahu adamların yüzüne kan can gelmiş ahahahahhaha. o abiyi/ablayı bunların vampir oldukları konusunda bilgilendirseymiş keşke biri. dudaklara bak maşşallah, pekmez içirmişler hep bunlara sdjhsdfhksdh 

*yılış yılış: türkçe sözlüğe az önce kazandırdığım bir kelime.

misal sevgili Renkli Tasarımlar, sizin yeni bir çantanız eklenmişse siteye, reader’ dan haberdar oluyorum ancak resmi göremiyorum. pasaj‘ınıza eklemişseniz pasaj’a bakarak görüyorum. eklememişseniz eve gidene kadar çatlıyorum nasıl bişi acaba diye.:)

bu dip nottan sonra gelelim benim karın ağrıma. nasıl kıskandım, nasıl kıskandım anlatamam. daha önce flickr’ da inside my bag fotolrını görmüş, bakarken çok eğlenmiştim. son zamanlarda bizim yerli malı yurdum malı çantalarının da sergilendiğini görünce keşke dedim ben de yapsam. baktım kimsenin beni mimleyeceği, mumlayacağı yok ezik gibi jksfhsdjk kendi kendimi mimledim arkadaş. sizi mi beklicem alla allaaa. zaten teşhirci ruhum kabarmış!!1

ahanda benim çantam.

fotoğraf tıklaneybıl. büyüyo wooooowwww!!!

Hazır mısın kitle?

1-      Eşantiyon nemlendiricim + içinde sizin görmediğiniz bir de güneş kremi var.

2-      Tabela yaptıracağımdan milyon tane tabelacının kartviziti var çantada.

3-      Evin anahtarları, bi arabam olsaydı onun da anahtarını koyardım sizden mi sakınıcam?

4-      Bilimum dudak kremi, ağız spreyi, çok yağlı yüz kremi.

5-      Ajanda, telefon defteri, karalama defteri, çizim defteri, hatıra defteri vırt zırt defteri olarak kullanıma uygun, peçete bulamadığımda sayfasını kopartıp elimi sildiğim emektar.

6-      Kalemkutu? Bende bilmiyorum neden orda. Bi 3,5 ay önce çıkmış olması lazımdı.

7-      Insolance canım, bi tanem.

8-      Hayvan kapasiteli harici bellek.

9-      Söylemesi ayıptır Bvlgari güneş gözüğüm fhsjkfhdkjfhs.

10-   Ebemi öttüren roaccutane.

11-   Bozuk paralarım!! Lazım olduğunuzda nerdesiniz la ipneler!!!

12-   Sokaklara izmarit atmamak içün mini kapaklı küllük.

13-   Geçen takıp çıktığım sonra kulağımı acıttığı için çıkarıp çantama attığım annemin küpeleri. Bi tanesinin çivisi kırılmış .

14-   Pastel şeftali allığım. Çok güzel bi rengi var.

15-   Este Lauder Pembiş allığım.

16-  Avon allık fırçası canım, bi tanem.

17-   Gözüme sürüp sürüp sonra pişman olduğum bilimum siyah göz kalemim.

18-   Lancome Hypnose siyah rimel. Pek güzel.

19-   Kendiminkini bozduğumdan el koyduğum annemin creative mp3 playerı.

20-   Kartvizitliğim.

21-   Anneler gününde anneme aldığım kullanmadığı için bana kalan cüzdanım canım, bi tanem.

22-   Aradığımda bi tanesini bile bulamadığım bi dolu toka.

23-   Maviş Mango şemŞiyem canım, bi tanem.

24-   Bunlar çantada diildi ya yannışlıkla numaralamışım dfhskdfhksjfh..

tabiy ki ben ayol kim olacak:)))

neden?

sitede benden ve zorla siteye baktırdığım bikaç kişi dışındakilerin de yorumları varda ondan skfhdfsfhskdf

şimdi normalde de beni tanıyan bazı arkadaşlarım tam bir domesticus kadınus olmaya başladığımı düşünebilir. külliyen yalan. bi kere o özellikler “anne” olduktan sonra kendiliğinden gelen şeyler. ben hala hafif kırık, sağı solu pek belli olmayan, tutarsız, garip insanım!!

ama böyle içime bir hamarat kaçmadı değil. saçma sapan bir sürü şeyle uğraşıyorum. hamarat deyince böyle evi dip bucak temizleyip, tek elle berjerleri kaldırıp altını silen binsan canlanmasın gözünüzde. ne bileyim, her akşam eve gittiğinde yemek masasının üstüne un serpip kafasında yemenisiyle yufka açan biri hiç canlanmasın hele. işlerin o kısmından son derece uzağım. rahat olun yani kdfhsdkfhskf. bu hamaratlık tükkanla ilgili, dikiş makinasıyla ilgili, neblim yapışkanlı tabela folyolarıyla falan ilgili.

bir önceki yazıda eklediğim tükkanın kapısının fotoğrafı var ya. heh! işte orda gördüğünüz kırmızı puanları falan ben yaptım hep. wuu ne büyük olay demeyin, kırarım boynuzunuzu. o puanlar için bi tabelacı 40 lira istedi benden be! oha demişim adamın yüzüne karşı. sonra gittim tabelacılara folyo satan bi toptancı buldum. 1,5 metresini 9 liradan aldım, evde bulaşık leğeninden, shot bardaklarına kadar uzanan geniş bir kalıp yelpazesi oluşturdum. çizdim, kestim. yapıştırması da bir dert değil. bir pamuğu ıslattım, yapıştıracağım yere sürdüm önce ki, yanlış yapıştırırsam kolayca çıkartabileyim. sonra yapıştırdım. millet bana baktı napıyo bu deli diye. şimdi de gelen geçen bakıyo ama ne güzelmiş diye yaaa.

sonracığıma etrafımdaki hamilelere ufak tefek hediyeler yapmaya başladım. bebeklerinin odaları için süsler falan. annem feci bozuluyo dükkana bişi yapmıyorum diye. ama aklıma içime sinen birşey gelmiyor ki. ay zaten canımı mı vericem daha? koltuğumu verdim, aynalarımı verdim:)))) aslında tüm mevzu benim şu sıra vintage olayına feci takmış olmam. isterdim ki çok param olsun. bütün salonu uçuk mavi, lacivert ve beyazlarla donatayım. aksesuarları toz pembe olsun, her tarafa gonca gonca güller dağıtayım, oymalı kakmalı beyaz ahşap mobilyalar olsun. saç tezgahlarını vintage desenli kumaş koltuklarla süsleyeyim: ) evet abarttım biraz ama para olsa hepsi olur yaa.

neyse bir de, simla’ nın bloğununu ve başka birkaç moda bloğunu geze geze, bir milyon yıldır üzerimden çıkartamadığım siyah kumaş pantolonumdan kurtuldum sanırım. yani inşallah. elbise falan giymeye başladım. her sabah hafif bir makyaj yapmadan işe başlamaz oldum. ya ben böyle böyle iyice tiksindiğim kokoş kızlara benzemem inşallah: )))) 

şimdilik converselerimi kutulara kaldırdım, topuklularımı çıkardım. bakalım ne kadar dayanabileceğim. yaz gelince çok zor olucak gibi.

bir de anladım ki benim elimin hiç ayarı yok. doğru düzgün bi fotoğraf çekemedim deli oldum.

saçlarımı kestik azcık ucundan, geçenlerde de krepe balyaj denilen bişey yapmıştı Nilgün*. annem kuaför açtı, yaklaşık 15 yıldır da bu piyasanın içinde ama ben neredeyse 9-10 senedir saçıma hiç boya sürdürmemiştim. bu seferde böyle zar zor ikna oldum, aman çok farklı bi renk olmasın, aman çok olmasın, aman yaman diye diye oturdum koltuğa. çıkan sonuçtan da inanılmaz memnun kaldım. balyajsız geçen günlerime tüküreyim sjhjkfhksd. yok yok o kadar da değil ya. hemen şeyapmayın.

saçıma bişiler yaptı Nilgün, çok güzel oldu, bir fotoğrafını çekeyim dedim. koyarım bloğa diye. ama ne mümkün, sanki parkinson hastasıyım anasını satim bi tanesi bile düzgün olmamış. ahanda siz bakın;

 kikikik bunu çekmezsem çatlardım. saçımı karıştırsın diye kafamı öne eğdiğimde çektim:))

şimdi yüzüm için nalet bir ilaç kullanıyorum, saçımı, dudağımı, ellerimi, burnumdaki tatağı falan acayip kurutuyor. saçlar odun gibi olunca da yapılan hiçbir işlem ertesi güne kalmıyor. yani şu gördüğünüz saç sabah kalktığımda saçma sapan bişeye dönüştü. beton etkili topuz spreyini 1,5 ayda ben bitirdim resmen. koca sprey bir de, orda gözüken tutuncu olan. ama bana mısın demiyor saç.

maşa, dalgalı modeller falan katlı saçta kendini hakkıyla gösteriyor. misal şu şekil;

o yüzden saçımı önce uzatıp sonra böyle kat kestireceğim.

şimdilik bu kadar yani.

*Nilgün: süslenip püslendikten sonra fotoğrafını çekmeme izin verecek olan, saçla ilgili bölümümüzün bir numarası.

işte tükkanın fotoğrafları, henüz tabelamız olmadığından tabelamızın fotoğrafı yok. çok mantıklı diy mi jkhdkdhfskdf.

not: şerif bu fotoğrafta tarih ne pis bişimiş arkadaşım.