Sunasan

sdjfhskjfhsdkhfksdhfk. çok komik isim oldu ama anneme söyleyemiyorum kızar diye.

işte tükkanın fotoğrafları, henüz tabelamız olmadığından tabelamızın fotoğrafı yok. çok mantıklı diy mi jkhdkdhfskdf.

not: şerif bu fotoğrafta tarih ne pis bişimiş arkadaşım.

böyle yarısı türkçe yarısı ingilizce şeylere de tilt olurum ama revolution’ a matrix’ den beri hastayım. elimden gelse her yere revolution yazıcam. lakin huy-karakter olarak -ne kadar çok istesem de- henüz bir değişime, devrime uğramış değilim.

her sabah kalkıyorum, BUGÜN ÇOOOO’ZEL BİGÜN OLACAK DIRIRIM DIRIRIM deyu yataktan, gün içinde bi milyon tane site geziyorum, o DIY projeleri beni benden alıyor, malzeme olsa elimde dakkasında şakıtıcam masanın altında. silikon tabacasıyla harikalar yaratıcam, epi topu 20 cm’lik dikiş makinamla yatak örtüleri, etekler, kabanlar dikicem, masanın ayaklarından başlayıp kıl testereyle kese kese kutular, bardak altlıkları yapıcam, fimodan kendime kedi yapıcam, örgüden kazaklar örücem o derece bir enerji patlaması, o derece yaratıcılık. becerebilsem kumaş bile dokucam yani o derece. böyle iğrenç bir türkçeyle yazdığımı farkettim ama affedin zira geldi gelenler, bu yazıyı şimdi yazdım yazdım 10 dakka sonraya bırakırsam hem unuturum hem üşenirim… Yazının tamamını oku »

kendimle barışık olmak istiyorum,

yalnız bile olsam neşeli olmak istiyorum,

huzur dolup taşmak istiyorum,

yeni yeni insanlarla tanışmak istiyorum, Yazının tamamını oku »

uzun zamandır buraya hiç bişey yazasım yok. çoğu zaman hiç bir yere birşey de yazamıyorum zaten artık.

şöyle üstün körü bile anlatmaya kalksam yaşımı, yaşadıklarımı ohooo burdan köye yol olur.

- iş düne kadar iyiydi. dünden sonra bir daha iyi olur mu bilmiyorum-

- hayat? işte onu hiç bilmiyorum. belki çok demode olacak ama günler, aylar, yıllar nasıl geçiyor anlamıyorum. hayat resmen ben ot ot dolanırken, parmaklarımın arasından akıp gidiyor. blog okuyorum son zamanlarda sık sık. google reader sağolsun,  explorer da açamadığım çok şeyi onun sayesinde takip edebiliyorum. neyse işte blog okuyorum, ben yaşlarda, benden biraz daha küçük, benden az büyük, çok büyük, pihuuu çok çok büyük bir sürü kadının kaptıklarını, yazdıklarını okuyorum. kimisi için üzülüyorum, kimisi için umut duyuyorum, hiçbiri beni tanımıyor ama hepsi için içten içe bir duygu besliyorum. en delisinden, en yaratıcısına kadar. en maharetlisinden, en beceriksizine kadar. pek çoğuna özeniyorum, imreniyorum yaşadıkları hayata, o hayata tutunuş biçimlerine, kendilerine vakit ayırabilmelerine, vakitleri olduğunda kendilerine güzel şeyler yapabilmek için buldukları enerjiye. Yazının tamamını oku »

benim kadar blogundan bi haber biri daha yoktur herhalde. domeyni bile hosting sahibi takip ediyo lan. ona inandım ona güvendim, atlamış adam onu mu takip etcek, domeynin süresi dolmuş 1.5 hafta sonra farkettim.

Beni üşütmeyecek kadar yakın,

incitmeyecek kadar uzak ol.

Ölüp gittiğimizde birimizden birimiz, yaralarımızla anmayalım. 

Beni üşütmeyecek kadar yakın dur, 

Uzandığımda sarılalım. 

Nefesin girsin ensemden içeri hücrelerimde uyuyalım. 

Sesin sarmalasın beni, girmeli kulağımdan, ciğerime kadar inmeli.  Benden incitmeyecek kadar uzak dur. 

Korunmak için çıkardığın dikenlerin dağlamasın beni. 

Ama daha çok yakın dur yamacıma,  Duymalıyım fısıldayan da sesini. 

Ne gelecekse senden gelsin. 

Dağların yaralasın içimi.

Gel! İçimde otur. 

25/07/08    

geçen sene yazdığım yazıyı arşivde aradım ve bulamadım. mal gibi siteye yazmamışım galiba ben onu.

aklımda kalanlardan, siyah çizme vardı aldım onu. en oluru olan da oydu zaten. siyah hırkayı da aldım. daha doğrusu onu almadım da varmış lan benim siyah hırkam evde onu buldum.

2009 böyle tam manasıyla yinyang gibi bişidi. en mutlu, en üzgün, en zayıf, en güçlü, en neşeli, en gudubet, en ayık, en sarhoş, en tatlı, en acı, en verimli, en verimsiz, en anlayışlı, en anlayışsız, en ilgili, en vurdumduymaz, en güleç, en somurtuk, en travel, en bok yeme otur yılımdı. ilk yarısında bazı dileklerin gerçekleşebileceğine inanırken son yarısında koduğumun dünyasında hiçbir mutluluğun baki kalmadığına inandım. bazı yalanlar güzel bazı gerçekler acıymış. yalanların yalan olduğu gerçeğiyle yüzleşmek çok zormuş. uzuuuun yılardan sonra sevmek güzelmiş tekrar denemek hoş oldu yine de. yeni yerler, yeni insanlar tanımak, yeni şeylerden zevk almak uzun zamandır yapmadığım birşeydi. 2009′da bazı yalanlar bana bu imkanı sağladı, güzel oldu. Yazının tamamını oku »